مرگ تدریجی یک رویا

دلم به بهانه همیشگی گریست...بگذار بگرید و بداند هرانچه خواست همیشه نیست

گاهی گمان نمی کنی،ولی می شود...

گاهی نمی شود،که نم شود،که نمی شود...

گاهی هزارها دعا بی اجابت است

گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود

گاهی گدای گدای گدا می شوی

گاهی تمام شهر گدای تو می شود...

 

 

 

 

گاهی باید جدایی را بذیرفت و دم نزد...

گاهی تنهایی تنهاترین چیزی است که انسان دارد...

تنها خواهم ماند مانند هر روزهای دیروزم...

فاصله تنها چیزی بود که من فهمیدم...

و هر بار دورتر از قبل...

من مسافری بیش نبودم...

و زمان رفتن خیلی نزدیکتر از ان بود که می بنداشتم..

من نخواهم شکست اما

                                اندکی ترک خواهم خورد...

 

 

 

دلی بستم به ان عهدی که بستی

                                                                            تو اخر هر دو را با هم شکستی

 

 

تو صادقانه گفتی در خانه ی قلبت هیچ جایی برای من نیست

                                 من بر قلب سنگی ات بوسه میزنم که با من صادق بود

 

 

من و تو چه سخت به هم رسیدیم چه اسون از هم جدامون کردن

                اونایی که تورو از من گرفتن ندونستن چیکار کردن

نمی دونستن که تو دنیای منی...

                                 نمی دونستن که هر شب تو رویای منی...

         دنیا نذاشت فدات بشم،فدات شم...

                                                          زمونه نذاشت باهات باش،فدات شم...

               برو بدون بدونه تو میمیرم

                                           خدا نخواست فدای اون چشات بشم،فدات شم...

 

 

 انگاه که غرور کسی را له می کنی

انگاه که کاخ ارزوهای کسی را ویران می کنی

انگاه که شمع امید کسی را خاموش میکنی

انگاه که بنده ای را نادیده می گیری

انگاه که حتی گوشت را میبندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی

انگاه که خدارو میبینی و بنده خدارا نادیده میگیری

می خواهم بدانم دستانت را به سوی کدام اسمان داراز میکنی تا برای خوشبختی خود دعا کنی؟؟؟

به سوی کدام قبله نماز می گذاری که دیگران نگذارده اند؟؟؟؟

 

 

هرچند از چشمان تو فرسنگ ها دورم

اما برای با تو بودن سخت مجنونم

من یادهارا تنگ در اغوش می گیرم

تنها به این دلبستگی ها میرسد روزم

دست از سر من برنمی دارد خیال تو

من از همین حسی که در تو نیست رنجورم

ایینه ام افتاد از دست دلم،مردم

جایی نمی بینی دلم،من گنگم و کورم

بگذار دنیا بشنود من دوستت دارم

هرچند از چشمان تو فرسنگ ها دورم

 

 

 

 

یک شبی مجنون نمازش 

              بی وضو در کوچه ی لیلا نشست

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای    

                بر صلیب عشق دارم کرده ای

خسته ام زین عشق،دل خونم مکن

                   من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

                   گفت ای دیوانه لیلایت منم

در رگ بنهان و بیدایت منم

                 سالها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودمو نشناختی

 

 

 

باید فراموشت کنم...

                         چندیست تمرین می کنم

                                          من می توانم!میشود،ارام تلقین میکنم

حالم...نه،اصلا خوب نیست

                                    تا بعد،بهتر میشوم....

                                                             فکری برای این دل ارام غمگین میکنم

من می بذیرم رفته ای...

و بر نم گردی همین...

                            خود را برای درک این صدبار تحسین میکنم

           کم کم ز یادم میروی

                                                این روزگارو رسم اوست

                                                                      این جمله را با تلخیش صد بار تضمین میکنم...

 

 

 

من را این گونه باور کن...

 کمی تنها...

کمی بی کس...

کم از یادها رفته...

خدا هم ترک ما کرده...

خدا دیگر کجا رفته؟؟؟

نمی دانم مرا ایا گناهی هست؟؟؟

که شاید به جرم ان غریبی و جدایی هست؟؟؟

 

 

 

 

من صبورم اما...

بخدا دست خودم نیست اگر می رنجم

                                                       یا اگر شادی زیبای تورا به غم غربت چشمان خودم میبندم

من صبورم اما...

چقدر با همه ی عاشقیم محزونم

    و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم

 من صبورم اما...

       بی دلیل از قفس کهنه ی شب میترسم

                                                                بی دلیل از همه ی تیرگی تنگ غروب

 و چراغی که تورا از شب متروک دلم دور کند...

من صبورم اما...

                                          اه این بغض گران صبر چه می داند چیست؟؟؟

 

 

 

 

من چه مشتاقانه بی دیوار نگاهت به دنبال عشق میگشتم...

                             و من باز هم به امید توست که مینومیسم

                                              و من به هیچ کس نگفته ام که لمس دوباره دستان مهربانت

                           تنها امید بودنم است...                                                       

 

+نوشته شده در جمعه 1389/05/01ساعت12:52توسط دل شکسته | |